Jednym z wojowników Fianny był przystojny Diarmuid (czyt. dirmit). Miał on na czole magiczny znak, który zasłaniał długimi włosami. Wiedział, że jeśli jakaś dziewczyna zobaczy ten znak, to od razu się w nim zakocha. Diarmuid wiedział również, że musi uważać na dziki. Z powodu pewnego nieszczęśliwego wypadku, jego przybrany brat, zamieniony w dzika, miał narzucony magiczny nakaz, aby zabić Diarmuida.

Nadszedł czas kiedy Fionn, po śmierci swojej ostatniej żony, zatęsknił za miłością. Poprosił o rękę pięknej Grainne (czyt. gronia), córki Wielkiego Króla. Choć dziewczyna nie znała osobiście Fionna, to zgodziła się poślubić tak wielkiego wojownika. W związku z tym Fionn i Fianna przybyli na zamek na ucztę poprzedzającą zaślubiny. Na nieszczęście w pewnym momencie uczty Grainne spojrzała na Diarmuida, gdy włosy na jego czole rozsunęły się. Zobaczyła magiczny znak i momentalnie zakochała się w Diarmudzie. Postanowiła zrobić wszystko, aby spędzić z nim resztę życia. Szybko wzięła się za realizację swoich planów. Przygotowała wino ze środkiem nasennym i poczęstowała nim wszystkich uczestników uczty poza Diarmuidem. Gdy biesiadnicy posnęli, wyznała Diarmuidowi miłość. Wojownik czuł się lojalny wobec Fionna, ale Grainne zmusiła go, nakładając na niego geis (taki nakaz, którego nie można złamać), aby z nią uciekł. Diarmuid czuł się rozdarty i nieszczęśliwy, ale nie miał wyjścia. Uciekł z księżniczką. I chociaż starał się nie ułatwiać jej podróży, Grainne nie dała się zniechęcić. Gdy byli już daleko, środek nasenny przestał działać. Fionn wpadł w gniew. Najbardziej dotknęła go zdrada Diarmuida. Zebrał Fianne i wyruszył w pościg, obiecując zdrajcy śmierć. W międzyczasie Grainne i Diarmuid spotkali celtyckiego boga miłości, który pobłogosławił ich związek, ale jednocześnie przepowiedział im wieczną ucieczkę. Przez długi czas Diarmuid pozostawiał znaki dla Fionna, aby zrozumiał, że nie uciekł dobrowolnie. Ale w końcu znaki przestały się pojawiać. Pościg trwał przez wiele lat. Niejednokrotnie Fionn był bliski celu. W tym czasie Grainne i Diarmuid doczekali się potomstwa. Gdy już mieli serdecznie dość ucieczki, postanowili pogodzić się z Fionnem. Bóg miłości pomógł w negocjacjach i zawarto pokój. Ale Fionn nigdy tak do końca nie wybaczył Diarmuidowi zdrady. Pewnego razu zorganizował polowanie na dziki i zabrał ze sobą Diarmuida. Niestety pojawił się tam przyrodni brat Diarmuida zamieniony w dzika. Zaatakował Diarmuida i zadał śmiertelny cios. Ranny, znając uleczającą moc Fionna, poprosił go, aby napoił go wodą ze swoich dłoni. Jednak Fionn, nadal żywiąc urazę, dwa razy zrobił to tak, że woda przeciekła mu przez palce. Dopiero własny wnuk Fionna, Oskar, przywołał go do porządku. Jednakże było już za późno. Diarmuid umarł, zanim Fionn podał mu trzeci raz wodę. 

Zadanie

Rozwiążcie poniższy rebus i wpiszcie uzyskane słowo w tabelkę. Słowo to oznacza cechę, którą musi posiadać wojownik Fianny, a której sprzeniewierzył się Diarmuid.